Şubat 2012
5 gönderi
genelde platoniğim.
bordobulut:
Bir insanın kendine üzülmesinden kötüsü yok. Kendime tahammül edemiyorum. İnsanlara tahammül edemiyorum. Annem hep “Yokluk insan yokluğudur, unutma sakın.” der. Kimseyi kırmak istemiyorum ben de, o yüzden herkesten uzak durmaya çalışıyorum. Kendimle yalnız kalıp üzülüyorum, üzüldükçe yalnızlaşıyorum. Sanki bunun sonu yokmuş gibi. Her şeye aşırı tepkiler veren ben, günlerdir tepkisiz...
sevgilim olsan sana ‘majezik’im derdim.
hunfeshan:
Kimseyi bir şeylere mecbur bırakmak istemedim. O yüzden kimseyi ikinci kez aramadım. Hatta kimseyi aramadım. Onlar bana ulaşmak isterlerse ararlar nasıl olsa diye. Sonra bir an geldi. Onlar da aramamaya başladı. Her şey böyle yavaş yavaş tükendi gitti.
hiroşima yüreklerde.
bir şubat gecesi yağan yağmur kadar yapaydı,
henüz icat edilmemiş kelimeler gibi biraz,
ölümlülüğe şükrettiğin an,
bile bile ıslanmak belki,
başın dik-
-göğsün dışarı-
-yaşlar içeri-
-kalbin kırık-
gitmeler hep maviydi,
dönüşler de karanlık olmalı ki kimse dönmedi.
